Aklıma Takıldı: Metrobüs

Bu metrobüs de bir gün birimize birşey olacak valla. Olmuştur da zaten. Hep bana mı denk geliyor bilmiyorum artık hafta da 2-3 kişi rahatsızlanıyor, bayılıyor. Sende vatandaş olarak tabi gidiyorsun bakıyorsun neyiniz var, ambulans çağıralım mı bir de su veriyorsun bu kadar. Bence her durakta olmasa da bazı duraklarda ufaktan bir sağlık ekibi olsa fena olmaz gibime geliyor :)

PANİK ATAK ' GELİYORUM ' DEMEZ 2 !

Merhaba arkadaşlar!
Bugün yarım kalan yerden devam ediyoruz yazımıza.
'' Hayatım gitgide kötüleşiyordu aslında sağlam olan bedenim hasta oluyordu. Sonunda annem bunlara bir dur demek adına aldı beni karşısına ve '' yeter artık '' dedi , '' kendine gel senin bir ailen var güçlü olmalısın'' kolumdan tuttu ve doktora gittik. Doktora gittik, biraz bekledikten sonra bizi odasına aldı. Doktor kısa boylu tıknaz bir adamdı. Tedirgin bir şekilde odaya girmiştim ve doktora ilk olarak ölmekten çok korktuğumu söylemiştim o da bana '' kızım bir gün herkes ölecek kimse dünyaya kazık çakmıyor. '' demişti
Doktorumla haftada bir kez görüşüyordum ama bu arada ataklarım da hemen hemen her gün aynı saatte geliyordu , ben de kendimi hastahanenin acilinde buluyordum artık bu o kadar sık olmaya başlamıştı ki acil servisindeki görevlilerle kanka olmuştum. Doktorum da bu acil servis maceralarımı biliyordu ve bana çok kızıyordu .Ben de bir daha olmayacak diye ona söz vermiştim taa ki kendimi tekrar acilde bulana kadar bir de üstüne asansörde doktorumla karşı karşıya gelene kadar. Bir güzel azarımı yedikten sonra eve gittim. Çok mutsuzdum , her gün bana bir şey olacak korkusuyla yaşamaktan bıkmıştım. Sağlık ansiklopedilerini okuyup hastalıkların belirtilerini araştırıyordum , her okudum hastalığı da kendimde var sanıyordum. Her on beş dakikada bir tansiyon ölçüyordum . Arkadaşlarımdan da uzaklaşmıştım, kimseyle görüşmüyordum, asosyal biri olmuştum. Kendi kendimle savaşır hale gelmiştim. Sayısız ilaç kullandım aralarında ağır ilaçlar da vardı vücudumu yoruyor ve sersemleştiriyordu beni. Fiziksel bir rahatsızlığım yoktu ve bu çevrem için rahatlatıcı bir durumdu ama benim iç dünyamdaki, ruhumdaki hastalığımı anlayamıyorlardı. Zaman zaman bana kızıyorlardı hatta.
Bu böyle yedi yıl sürdü, üç doktor değiştirdim, terapi gördüm ,yapılması gereken ne varsa her şeyi yaptım. Her yıl panik atağın farklı yüzüyle tanışıyordum. Mesela gece üçte uykumdan uyanıyordum, tansiyonum yirmilerde , burnumdan kan geliyordu, o derece şiddetli ataklar geçirdim. Derin nefes alamıyordum alamadıkça panikliyor panikledikçe de her tarafım uyuşuyor, ellerim kasılıyordu ve sonra tüm hayatımı değiştirecek bir şey keşfettim, doktorlarımın bile gerçekleştiremediği mucizeyi ben gerçekleştirmiştim hem de tesadüfen.

PANİK ATAK 'GELİYORUM' DEMEZ !

                                                                         Merhaba arkadaşlar!
Uzun süredir düşündüğüm ve araştırdığım bu hastalık yeryüzünde her on kişiden neredeyse yedisinde var ve bazıları bunu biliyor bazıları bunu bilmeden bu hastalıkla beraber yaşıyor. Şimdi sizlerle paylaştığım bu yazı bölümlerden oluşacak ve bize evli , iki çocuk annesi bir ev hanımı yardımcı olacak o da bu rahatsızlığı yaşamış. Konumuz günümüzde bir çok insanın başına gelen ve çevresinden soyutlayan bir hastalık olan 'Panik Atak' . Yaşamayan bilemez dedik ve yaşayandan dinledik , size de anlattıklarını kendi ağzından aktarmak istedik. Buyurun başlayalım...







''Bu hastalıkla tanışmam ilk bebeğimi dünyaya getirdikten yirmi beş gün sonraydı. O gün çok yorgundum, uykusuzdum, ertesi gün yeni doğan bebeğimi görmek için misafirler gelecekti. Gün boyunca misafirler için hazırlık , temizlik derken saat gece on iki olmuştu. Bebeğimi uyuttum ve artık kahve içmenin vakti gelmişti. Kahvemi aldım, koltuğa oturup günün gazetelerine göz gezdiriyordum ki olan oldu sanki bir düğüm dolanmıştı boğazıma,  nefes alamıyordum, kalbim deli gibi çarpıyordu. Ayaklarımdan başlayarak kanımın çekildiğini hissettim ve evet ben ölüyorum dedim. Hemen balkona fırladım panikle, nefes almam gerekiyordu, eşime seslendim uyuyordu , uyandı. Yüzümü gördüğünde gözündeki tedirginliği fark ettim. Yüzümün bembeyaz olduğunu söyledi ve beni hemen doktora götürdü. Tabi götürdü götürmesine de ben iyileşmiştim , her şey yolundaydı tansiyonum, kalp ritimlerim yerindeydi. Bir sakinleştirici yapıldı ve eve yollandık. Peki beni o kadar sarsan ve öleceğimi hissettiren şey neydi ve bir daha bunu yaşayacak mıydım ?
Bunu takip eden günlerde her gece misafir bekler gibi bu atağı bekledim,  hayatım kabusa dönmüştü her  an kendimi dinliyordum.Yine mi olacak, ne zaman olur derken insanlardan soyutlanmıştım. Bebeğime bile korkarak yaklaşıyordum. Hayatım ve bedenim alt üst olmuştu.

Evet arkadaşlar bugünlük bu kadar , devamını en kısa sürede sizinle paylaşacağım ve bu sorunu yaşayan kişilere çok yardımcı olacağına inanıyorum.