PANiK ATAK 'GELİYORUM' DEMEZ 3 !

Merhaba arkadaşlar !
Panik atak yazımızın üçüncü ve son bölümüyle yine beraberiz. Yazı biraz gecikti ama inanın yazarımızın geçerli sebepleri vardı. :) Ve başlayalım...
'' Keşfettiğim mucizemde kalmıştık. Ben bu hastalığa 1994 yılının başlarında yakalandım tabi o zamanlar bu hastalık o kadar yaygın değildi yaygınsa da sosyal paylaşımlar , iletişimler bu kadar güçlü değildi , bilmiyorduk. 2000 yılının başlarında eşim eve bir gün kocaman bir paketle geldi , bu paketin içinde bir bilgisayar vardı. Ben de ev hanımıyım tabi okey oynamayı da çok severim eşimin tavsiyesi üzerine bilgisayarda okey oynamaya başladım. Bu şekilde kafamın dağılacağını ve kendimi dinlemekten ''belki'' vazgeçeceğimi  düşünüyordu. Eve internet bağlandı ve ben acemice sağa sola tıklamaya başladım. Bir okey oynama sitesine üye oldum ve boş zamanlarımda okey oynamaya başladım. Sanmayın ataklarım geçmişti , hala gece gelip beni buluyorlardı tabi ta  kiiiiii '' PANİK ATAKLILAR BURAYA '' yazısını görene kadar. Hemen tıkladım ve başladım okumaya. Meğer benim yaşadıklarımı yaşayan ne kadar çok insan varmış. Ülkemizin her köşesinden bu rahatsızlığı yaşayan insanların kurmuş olduğu bu siteye üye oldum. Hepsi bana o kadar tanıdık geliyordu ki , herkes yaşadıklarını anlatıyordu ve hemen ardına da ne yapılması gerektiğini. Onlardan çok şey öğrendim. Mesela kese kağıdına ya da poşete nefes alıp vermeyi, tüm vücudumu kasıp gevşetmeyi ve bedenimi kontrol altına almayı ... Günler geçtikçe kendimi daha iyi hissetmeye başladım , en azından hayata geri dönmüştüm, yalnız başıma markete, pazara çıkabiliyordum çünkü kendime güvenim gelmişti, atak gelirse ne yapacağımı biliyordum, öğrenmiştim. Çok güzel arkadaşlıklar edindim bu sitede , yılda bir kez bir yerde buluşuyorduk onlar benim ilacımdı.
İşte böyle şimdi nasılım diye sorarsanız , iyiyim ama bu hastalık tam olarak geçmiyor hani derler ya beteri gitse eseri kalıyor diye aynen öyle. Ama şu var ki ben artık korkmuyorum, nasıl baş edeceğimi  biliyorum. Size de tavsiyem böyle bir rahatsızlığınız varsa bol bol bu hastalıkla ilgili yazılar, kitaplar okuyun, bunu yaşayanlarla sohbet edin, inanın bana çok iyi geliyor insana . Umarım yardımcı olmuşuzdur , herkese panik ataksız bol neşeli günler diliyorum. :)
Evet arkadaşlar panik atak serimiz burda sona erdi , merak ettikleriniz sormak istedikleriniz olursa biz buradayız.
 Sevgiler...

PANİK ATAK ' GELİYORUM ' DEMEZ 2 !

Merhaba arkadaşlar!
Bugün yarım kalan yerden devam ediyoruz yazımıza.
'' Hayatım gitgide kötüleşiyordu aslında sağlam olan bedenim hasta oluyordu. Sonunda annem bunlara bir dur demek adına aldı beni karşısına ve '' yeter artık '' dedi , '' kendine gel senin bir ailen var güçlü olmalısın'' kolumdan tuttu ve doktora gittik. Doktora gittik, biraz bekledikten sonra bizi odasına aldı. Doktor kısa boylu tıknaz bir adamdı. Tedirgin bir şekilde odaya girmiştim ve doktora ilk olarak ölmekten çok korktuğumu söylemiştim o da bana '' kızım bir gün herkes ölecek kimse dünyaya kazık çakmıyor. '' demişti
Doktorumla haftada bir kez görüşüyordum ama bu arada ataklarım da hemen hemen her gün aynı saatte geliyordu , ben de kendimi hastahanenin acilinde buluyordum artık bu o kadar sık olmaya başlamıştı ki acil servisindeki görevlilerle kanka olmuştum. Doktorum da bu acil servis maceralarımı biliyordu ve bana çok kızıyordu .Ben de bir daha olmayacak diye ona söz vermiştim taa ki kendimi tekrar acilde bulana kadar bir de üstüne asansörde doktorumla karşı karşıya gelene kadar. Bir güzel azarımı yedikten sonra eve gittim. Çok mutsuzdum , her gün bana bir şey olacak korkusuyla yaşamaktan bıkmıştım. Sağlık ansiklopedilerini okuyup hastalıkların belirtilerini araştırıyordum , her okudum hastalığı da kendimde var sanıyordum. Her on beş dakikada bir tansiyon ölçüyordum . Arkadaşlarımdan da uzaklaşmıştım, kimseyle görüşmüyordum, asosyal biri olmuştum. Kendi kendimle savaşır hale gelmiştim. Sayısız ilaç kullandım aralarında ağır ilaçlar da vardı vücudumu yoruyor ve sersemleştiriyordu beni. Fiziksel bir rahatsızlığım yoktu ve bu çevrem için rahatlatıcı bir durumdu ama benim iç dünyamdaki, ruhumdaki hastalığımı anlayamıyorlardı. Zaman zaman bana kızıyorlardı hatta.
Bu böyle yedi yıl sürdü, üç doktor değiştirdim, terapi gördüm ,yapılması gereken ne varsa her şeyi yaptım. Her yıl panik atağın farklı yüzüyle tanışıyordum. Mesela gece üçte uykumdan uyanıyordum, tansiyonum yirmilerde , burnumdan kan geliyordu, o derece şiddetli ataklar geçirdim. Derin nefes alamıyordum alamadıkça panikliyor panikledikçe de her tarafım uyuşuyor, ellerim kasılıyordu ve sonra tüm hayatımı değiştirecek bir şey keşfettim, doktorlarımın bile gerçekleştiremediği mucizeyi ben gerçekleştirmiştim hem de tesadüfen.

PANİK ATAK 'GELİYORUM' DEMEZ !

                                                                         Merhaba arkadaşlar!
Uzun süredir düşündüğüm ve araştırdığım bu hastalık yeryüzünde her on kişiden neredeyse yedisinde var ve bazıları bunu biliyor bazıları bunu bilmeden bu hastalıkla beraber yaşıyor. Şimdi sizlerle paylaştığım bu yazı bölümlerden oluşacak ve bize evli , iki çocuk annesi bir ev hanımı yardımcı olacak o da bu rahatsızlığı yaşamış. Konumuz günümüzde bir çok insanın başına gelen ve çevresinden soyutlayan bir hastalık olan 'Panik Atak' . Yaşamayan bilemez dedik ve yaşayandan dinledik , size de anlattıklarını kendi ağzından aktarmak istedik. Buyurun başlayalım...







''Bu hastalıkla tanışmam ilk bebeğimi dünyaya getirdikten yirmi beş gün sonraydı. O gün çok yorgundum, uykusuzdum, ertesi gün yeni doğan bebeğimi görmek için misafirler gelecekti. Gün boyunca misafirler için hazırlık , temizlik derken saat gece on iki olmuştu. Bebeğimi uyuttum ve artık kahve içmenin vakti gelmişti. Kahvemi aldım, koltuğa oturup günün gazetelerine göz gezdiriyordum ki olan oldu sanki bir düğüm dolanmıştı boğazıma,  nefes alamıyordum, kalbim deli gibi çarpıyordu. Ayaklarımdan başlayarak kanımın çekildiğini hissettim ve evet ben ölüyorum dedim. Hemen balkona fırladım panikle, nefes almam gerekiyordu, eşime seslendim uyuyordu , uyandı. Yüzümü gördüğünde gözündeki tedirginliği fark ettim. Yüzümün bembeyaz olduğunu söyledi ve beni hemen doktora götürdü. Tabi götürdü götürmesine de ben iyileşmiştim , her şey yolundaydı tansiyonum, kalp ritimlerim yerindeydi. Bir sakinleştirici yapıldı ve eve yollandık. Peki beni o kadar sarsan ve öleceğimi hissettiren şey neydi ve bir daha bunu yaşayacak mıydım ?
Bunu takip eden günlerde her gece misafir bekler gibi bu atağı bekledim,  hayatım kabusa dönmüştü her  an kendimi dinliyordum.Yine mi olacak, ne zaman olur derken insanlardan soyutlanmıştım. Bebeğime bile korkarak yaklaşıyordum. Hayatım ve bedenim alt üst olmuştu.

Evet arkadaşlar bugünlük bu kadar , devamını en kısa sürede sizinle paylaşacağım ve bu sorunu yaşayan kişilere çok yardımcı olacağına inanıyorum.